Onlangs ontdekte ik in de kringwinkel in de buurt het kaartjesrek. Niet zomaar een rek vol blanco kaartjes, maar een mengelmoes aan postkaarten die nog steeds wachten om ooit eens verzonden te raken, en kaarten met boodschappen die zowel in een recent als in een niet zo recent verleden verstuurd werden. Een rek vol geschiedenis en toekomst, dus.
Een van de pareltjes in dat rek, was dit kaartje. Een zwart-wit foto van het gouden beeld La Madonnina, dat zich bovenop de kathedraal in Milaan bevindt.
Een kaartje van een icoon, geschreven in het Frans, en vanuit Italië naar Engeland verstuurd. Van een vader naar zijn dochter. In het jaar 1955. Ik kon het geschrift zelf niet zo goed lezen. En zelfs als ik dat wel had gekund, was ik niet zo veel wijzer geworden, want tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat mijn Frans redelijk erbarmelijk is. Ik ben vooral een anglofieltje, je m’excuse.
Ik kocht het kaartje omdat ik er heel graag op wilde gaan borduren. Maar mijn nieuwsgierigheid won het eerst nog even van mijn taalarmoede en goesting om erin te vliegen, dus ik vroeg Gemini of die kon lezen wat er op de kaart stond. En die vertelde me het volgende:
Dimanche 1 mai 1955. Très chère, J’espère que tu as fait un très bon voyage et un agréable séjour en Angleterre. Je ne te sais pas encore de la faire un télégramme. Toutefois nos affectueuses pensées étaient avec toi. Comment Mr Thompson a changé de demeure je me demande si l’adresse que j’ai est exacte. Donne-moi de tes nouvelles, dis-moi comment s’est passée la dernière semaine à Gand, le souper du 29 et le bal des Floralies, et enfin, tes derniers préparatifs et ton départ. Et ton arrivée… C’est beaucoup te demander, surtout qu’il y a Guy, mais tu nous feras tout plaisir. La table à manger est commandée, je te laisse la surprise, je crois que toutefois que tu la trouveras très bien. M’ M’attendent-ils ? p.q. s’ils veulent me… (tekst onderaan wordt erg klein en valt deels weg bij de rand/druktekst)
En terwijl ik dan toch al met A.I. bezig was, heb ik het ding dan ook maar gevraagd om de tekst te vertalen. Daar kwam het volgende uit:
Zondag 1 mei 1955. Zeer dierbare,
Ik hoop dat je een hele goede reis en een aangenaam verblijf hebt gehad in Engeland. Ik weet niet of ik er goed aan doe om je een telegram te sturen. Onze liefdevolle gedachten waren in ieder geval bij je. Omdat meneer Thompson van woning is veranderd, vraag ik me af of het adres dat ik heb wel juist is. Laat iets van je horen en vertel me hoe de laatste week in Gent is verlopen, het diner op de 29e en het bal van de Floralies, en ten slotte je laatste voorbereidingen en je vertrek. En je aankomst… Het is veel gevraagd van je, vooral nu Guy er is, maar je zou ons er een groot plezier mee doen. De eettafel is besteld, ik laat het een verrassing voor je, al denk ik dat je hem erg mooi zult vinden. Verwachten M. en M. mij? Want als ze willen dat ik…
Een fractie uit een leven van 70 jaar geleden. Geen internet, geen smartphones. Alleen brieven, postkaartjes, telegrammen en af en toe een belletje.
Ondertussen heb ik over het kaartje heen geborduurd, en jongleert La Madonnina met maar liefst 5 ballen in de lucht. Net zoals ze dat 70 jaar geleden hoogst waarschijnlijk ook al deed.
Zelf ook leren borduren op postkaarten of foto’s? Bekijk dan zeker deze workshop eens.
